আউসীৰ জোন

আউসীৰ জোন
দশম অধ্যায়
   ৰাতিপুৱা ৪:৩০ মান বজাতে বাছখন মাজুলী অভিমুখে যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিলে । সকলো ছাত্ৰ ছাত্ৰী আনন্দত আত্মহাৰা হৈ পৰিছে । ভ্ৰমণ এনে এটি মানসিক ঔষধ যে বিষাদবোৰ ধুই চাফা কৰি দিয়ে হৃদয়খন । ফুৰি সকলো মানুহেই ভাল পাই । আজি বহু দিনৰ মুৰত অঞ্জলীৰ মুখত হাঁহি বিৰিঙিছে । দেউতাক আৰু বায়েকৰ মৃত্যুৰ পাছৰে পৰা তাই যেন হাঁহিবলৈ পাহৰিয়েই গৈছিল ।
       খানাপাৰা হৈ বাছখন যোৰাবাট সোমাইছে । সকলো ছাত্ৰ ছাত্ৰী আনন্দত আত্মহাৰা হৈ পৰিল । অকোঁৱা পকোৱা ৰাষ্টাৰ আমোদ সকলোৱে ললে । জানুৱাৰী মাহৰ সেই চেঁচা ৰাতিপুৱাটো সঁচাকৈয়ে বৰ আপোন পাহৰা আছিল । ৰ'দৰ এচেৰেঙা কোমল পৰশে অঞ্জলীৰ চকুযুৰি জপাই নিলে । তাই সপোন দেখিবলৈ ধৰিলে
: এজাক বতাহ , বতাহৰ সৈতে ধেমালি কৰা তাইৰ দীঘল চুলিতাৰি , এখন উন্মুক্ত আকাশ আৰু আকাশৰ তলতে এখন সেউজীয়া পথাৰ । সেই সেউজীয়াৰ আৱৰন ফালি এটা শুকুলা ঘোঁৰাত উঠি আহিছে এজন ৰাজকুমাৰ সদৃশ যুৱক । পিন্ধনত বগা চকু চাত মাৰি ধৰা পোচাক । অঞ্জলীয়ে চকুত হাত থৈ আঁৰ চকুৰে চাই দেখিলে , সেইজন আন কোনো নহয় জয়ন্ত । জয়ন্ত আহিয়েই ঘোঁৰাৰপৰা নামি অঞ্জলীৰ তৃষ্ণাতুৰ ওঠযুৰিত আঁকি দিলে এটি চুমাৰ পৰশ । অঞ্জলী একেজাপে সাৰ পালে । লাজ লাজ হাঁহি এটি বিৰিঙি আহিল কব নোৱাৰাকৈয়ে ওঠৰ চুকেদি ।
     সকলো ছাত্ৰ ছাত্ৰী তেতিয়া গানৰ তালে তালে নচাত ব্যস্ত । অধ্যাপক ৰঞ্জন গগৈয়ে এটা প্ৰস্তাৱ আগবঢ়ালে যে সকলো ছাত্ৰ ছাত্ৰীয়ে এটি এটি গীত নাইবা কবিতা শুনাব লাগিব । সকলো আনন্দত জপিয়াই উঠিল । প্ৰতিজন ছাত্ৰ ছাত্ৰীয়ে এটি এটি গীত নাইবা কবিতা শুনালে । অঞ্জলীৰ পাল পৰিলত তাই এটি স্ব ৰচিত কবিতা শুনালে
:          সপোন
দুচকুত ভাহি অহা অযুত সপোন এতিয়া
উৱলি গৈছে বুকুৰ গভীৰতাত ।

তুমি আঁতৰি যোৱাৰে পৰা
      দেউতা !
হাতত ধৰি ধৰি
 খোজ কাঢ়িবলৈ শিকোৱা দিনবোৰৰ
 স্মৃতিয়ে মোক কন্দুৱাই ।
মজিয়াত তোমাৰ পিঠিত উঠি
 খেলা হাতী ভালুকৰ খেলবোৰে
 মোক তোমাৰ কাষলৈ লৈ যায়
 বাৰে বাৰে !
মোৰ সপোনত কিয় কেনা লাগিল কিয় !
‌আধাৰুৱা কবিতাটি গাই তাই উচুপি উঠিল । সকলোৱে তাইক বুজালে সকাহ দিলে । তেজপুৰ আহি পোৱালৈ দুপৰীয়া হল । সকলোৱে হোতেলত খোৱাৰ বাবে সোমাল । হোতেলত সোমায়ে অঞ্জলীৰ চকু কপালত উঠিল । তাইৰ সন্মুখত জয়ন্ত , বগা চাৰ্ট পিন্ধি আছে । সেই সপোনৰ ৰাজকুমাৰ হঠাতে তাইৰ চকুৰ আগত ।
‌
‌আগলৈ ……………