আউসীৰ জোন
পঞ্চম খণ্ড
দিনবোৰ বৰ সুন্দৰকৈ পাৰ হৈছিল । জয়ন্ত আছিল অঞ্জলীতকৈ দুবছৰৰ ডাঙৰ । জয়ন্তৰ কলেজৰ শেষ বছৰ আছিল । কলেজৰ কিছুমান স্মৃতি সঁচাকৈয়ে মধুৰ হৈ পৰে । জয়ন্তই কৰা সৰু এটা ধেমালিৰ পৰাই চিনাকিবোৰ লাহে লাহে বুকুত প্ৰেম হৈ শিপাবলৈ ধৰিলে । এতিয়া জয়ন্ত আৰু অঞ্জলীৰ মধুৰ সময় ।ক্লাচ নথকাৰ সময়ত দুয়ো কেণ্টিনত বহে , লাইব্ৰেৰীত কিতাপ পঢ়ে । বন্ধ বাৰ পৰিলে কেতিয়াব সিহত ফুৰিবলৈ ওলাই যায় ।
: তোমাৰ আকাশখন কেনেকুৱা লাগে অনু ?
: আকাশখন বৰ বিশাল জয় , ঠিক ভালপোৱাবোৰৰ দৰেই , কোনো সীমা নাথাকে ।
:তোমাক লগ পাই মই বৰ সুখী অনু । সদায় মোৰ আশে পাশে মোৰ ছাঁ হৈ থাকিবানে ?
: থাকিম । কিয় নাথাকিম । কিন্তু মোৰ ভয় লাগে জয় ! তুমি হৈছা ব্ৰাহ্মন কূলত জন্ম আৰু মই ……
: সেইবোৰ ভাবি মুৰ গৰম নকৰিবা অনু । যেতিয়ালৈকে মই তোমাৰ লগত আছো এইবোৰ দুচিন্তা কৰি নিজকে কষ্ট নিদিবা ।
সঁচাকৈয়ে প্ৰেম স্বৰ্গীয় অনুভূতি । প্ৰেম শব্দটোৱে আনি দিয়ে হৃদয়ৰ নিভৃতলৈ এক বুজাব নোৱাৰা শিহৰণ ৷ প্ৰেম সাহসৰ অন্য এক প্ৰতীক ৷ ই হৃদয়ত দুৰ্দমনীয়তাৰ অন্তহীন শিখা জগাই তোলে ৷ হৃদয়ক উদ্বুদ্ধ কৰি তোলে সোঁতৰ বিপৰীতে যাবলৈ ৷ সেইবাবেই অঞ্জলী আৰু জয়ন্তই সমাজৰ কথা নাভাবি ইজনে সিজনক ভাল পাই । যিদৰে জোনাকৰ শীতলতাই আলফুলে ধোৱাই তোলে হৃদয়, ঠিক তেনেদৰেই প্ৰেমৰ স্নিগ্ধতাই জোনাকময় কৰি তোলে হৃদয়ৰ চাৰিওদিশ ৷ প্ৰেমেই মানুহক ধৈৰ্যশীল কৰি তোলে৷ কৰি তোলে সহনশীল ৷ আৰু তাৰ লগতে ই হৃদয়লৈ আনি দিয়ে অসীম সৃষ্টিশীলতা; যি সৃষ্টিশীলতাই পৃথিৱীখনক নতুনকৈ চাবলৈ শিকায়; শিকায় হেঁপাহৰ এজাক কুঁহিপতীয়া সপোন ৰচিবলৈ ।
অঞ্জলীৰ দেউতাকৰ বেমাৰ বেছি হৈছে । তাই ঘৰলৈ যাব লগা হল তৎক্ষণাত । জয়ন্তক নোকোৱাকৈয়ে তাই ঢকুৱাখনা আহিব লগা হল । দহমাহ ধৰি কৰ্কত ৰোগত ভূগী থকা দেউতাকৰ অৱস্থা দেখি অঞ্জলী শোকত ভাগি পৰিল । গাৱৰে হাইস্কুলখনৰ মাষ্টৰ আছিল অঞ্জলীৰ দেউতাক । গাওঁখনৰ এজন সন্মানীয় ব্যক্তি ৰূপে পৰিচিত তেওঁ । অঞ্জলীৰ ঘৰত মাক দেউতাক আৰু এজনী বায়েক । বায়েকে মুখেৰে মাতিব নোৱাৰে আৰু কানেৰে নুশুনে । ঘৰখনৰ সমস্ত দায়ীত্ব অঞ্জলীৰ ওপৰতে । দেউতাকৰ খবৰ লবলৈ বহুত মানুহ আহিছে । শকত আৱত মানুহজন অতি ক্ষীপ্ৰতাৰে শুকাই ভয়লগা হৈ পৰিল । চকুকেইতা টলটলকৈ জিলিকি ওলাই পৰিলে । চুলিবোৰ মৰাপাটৰ দৰে বগা হৈ পৰিল । দেউতাকৰ অৱস্থা দেখি অঞ্জলী ভাগি পৰিল ।
পৰীক্ষালৈও বেছি দিন নাই । কলেজত অঞ্জলীক নেদেখি জয়ন্তই অঞ্জলীৰ লগৰ দুজনীও পৰাই তাইৰ বাতৰি ললে । অঞ্জলী হৰ্থাতে ঘৰলৈ যোৱাৰ কথা গম পাই সি চিন্তিত হল । তাক নোকোৱাকৈ কিয় যাবলগা হল সেইতো ভাবি তাৰ অশান্তি লাগিবলৈ ধৰিলে ।
পিছদিনা দুপৰীয়া সি বিচাৰি বিচাৰি অঞ্জলীৰ ঘৰ পালেগৈ ।
চোতালত জয়ন্তক দেখি তাই আচৰিত হল ।
আগলৈ ……
পঞ্চম খণ্ড
দিনবোৰ বৰ সুন্দৰকৈ পাৰ হৈছিল । জয়ন্ত আছিল অঞ্জলীতকৈ দুবছৰৰ ডাঙৰ । জয়ন্তৰ কলেজৰ শেষ বছৰ আছিল । কলেজৰ কিছুমান স্মৃতি সঁচাকৈয়ে মধুৰ হৈ পৰে । জয়ন্তই কৰা সৰু এটা ধেমালিৰ পৰাই চিনাকিবোৰ লাহে লাহে বুকুত প্ৰেম হৈ শিপাবলৈ ধৰিলে । এতিয়া জয়ন্ত আৰু অঞ্জলীৰ মধুৰ সময় ।ক্লাচ নথকাৰ সময়ত দুয়ো কেণ্টিনত বহে , লাইব্ৰেৰীত কিতাপ পঢ়ে । বন্ধ বাৰ পৰিলে কেতিয়াব সিহত ফুৰিবলৈ ওলাই যায় ।
: তোমাৰ আকাশখন কেনেকুৱা লাগে অনু ?
: আকাশখন বৰ বিশাল জয় , ঠিক ভালপোৱাবোৰৰ দৰেই , কোনো সীমা নাথাকে ।
:তোমাক লগ পাই মই বৰ সুখী অনু । সদায় মোৰ আশে পাশে মোৰ ছাঁ হৈ থাকিবানে ?
: থাকিম । কিয় নাথাকিম । কিন্তু মোৰ ভয় লাগে জয় ! তুমি হৈছা ব্ৰাহ্মন কূলত জন্ম আৰু মই ……
: সেইবোৰ ভাবি মুৰ গৰম নকৰিবা অনু । যেতিয়ালৈকে মই তোমাৰ লগত আছো এইবোৰ দুচিন্তা কৰি নিজকে কষ্ট নিদিবা ।
সঁচাকৈয়ে প্ৰেম স্বৰ্গীয় অনুভূতি । প্ৰেম শব্দটোৱে আনি দিয়ে হৃদয়ৰ নিভৃতলৈ এক বুজাব নোৱাৰা শিহৰণ ৷ প্ৰেম সাহসৰ অন্য এক প্ৰতীক ৷ ই হৃদয়ত দুৰ্দমনীয়তাৰ অন্তহীন শিখা জগাই তোলে ৷ হৃদয়ক উদ্বুদ্ধ কৰি তোলে সোঁতৰ বিপৰীতে যাবলৈ ৷ সেইবাবেই অঞ্জলী আৰু জয়ন্তই সমাজৰ কথা নাভাবি ইজনে সিজনক ভাল পাই । যিদৰে জোনাকৰ শীতলতাই আলফুলে ধোৱাই তোলে হৃদয়, ঠিক তেনেদৰেই প্ৰেমৰ স্নিগ্ধতাই জোনাকময় কৰি তোলে হৃদয়ৰ চাৰিওদিশ ৷ প্ৰেমেই মানুহক ধৈৰ্যশীল কৰি তোলে৷ কৰি তোলে সহনশীল ৷ আৰু তাৰ লগতে ই হৃদয়লৈ আনি দিয়ে অসীম সৃষ্টিশীলতা; যি সৃষ্টিশীলতাই পৃথিৱীখনক নতুনকৈ চাবলৈ শিকায়; শিকায় হেঁপাহৰ এজাক কুঁহিপতীয়া সপোন ৰচিবলৈ ।
অঞ্জলীৰ দেউতাকৰ বেমাৰ বেছি হৈছে । তাই ঘৰলৈ যাব লগা হল তৎক্ষণাত । জয়ন্তক নোকোৱাকৈয়ে তাই ঢকুৱাখনা আহিব লগা হল । দহমাহ ধৰি কৰ্কত ৰোগত ভূগী থকা দেউতাকৰ অৱস্থা দেখি অঞ্জলী শোকত ভাগি পৰিল । গাৱৰে হাইস্কুলখনৰ মাষ্টৰ আছিল অঞ্জলীৰ দেউতাক । গাওঁখনৰ এজন সন্মানীয় ব্যক্তি ৰূপে পৰিচিত তেওঁ । অঞ্জলীৰ ঘৰত মাক দেউতাক আৰু এজনী বায়েক । বায়েকে মুখেৰে মাতিব নোৱাৰে আৰু কানেৰে নুশুনে । ঘৰখনৰ সমস্ত দায়ীত্ব অঞ্জলীৰ ওপৰতে । দেউতাকৰ খবৰ লবলৈ বহুত মানুহ আহিছে । শকত আৱত মানুহজন অতি ক্ষীপ্ৰতাৰে শুকাই ভয়লগা হৈ পৰিল । চকুকেইতা টলটলকৈ জিলিকি ওলাই পৰিলে । চুলিবোৰ মৰাপাটৰ দৰে বগা হৈ পৰিল । দেউতাকৰ অৱস্থা দেখি অঞ্জলী ভাগি পৰিল ।
পৰীক্ষালৈও বেছি দিন নাই । কলেজত অঞ্জলীক নেদেখি জয়ন্তই অঞ্জলীৰ লগৰ দুজনীও পৰাই তাইৰ বাতৰি ললে । অঞ্জলী হৰ্থাতে ঘৰলৈ যোৱাৰ কথা গম পাই সি চিন্তিত হল । তাক নোকোৱাকৈ কিয় যাবলগা হল সেইতো ভাবি তাৰ অশান্তি লাগিবলৈ ধৰিলে ।
পিছদিনা দুপৰীয়া সি বিচাৰি বিচাৰি অঞ্জলীৰ ঘৰ পালেগৈ ।
চোতালত জয়ন্তক দেখি তাই আচৰিত হল ।
আগলৈ ……
No comments:
Post a Comment