আউসীৰ জোন
দ্বাদশ খণ্ড
প্ৰেমাস্পাদৰ এটি কোমল স্পৰ্শই বুকুত শিহৰণৰ সৃষ্টি কৰে । অঞ্জলীৰ মন মগজুত এক বুজাব নোৱাৰা শিহৰণ জাগিল । অঞ্জলীৰ চকুৰ পানীবোৰ লুকাই থাকিল জয়ন্তৰ হাতৰ মুঠিত । লাহে লাহে গৈ সিহঁত বিশ্বৰ সকলোতকৈ ডাঙৰ নদী দ্বিপ মাজুলী পালেগৈ । ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পাৰৰে বেম্ব ক'টেজ এখনতে থকাৰ ব্যৱস্থা হল সকলোৰে । টুকুৰা টুকুৰি কেইটামান বাঁহৰ সৰু সৰু ঘৰ । এটা ঘৰত চাৰুজনকৈ থকাৰ ব্যৱস্থা হল । তিনিদিনৰ বাবে সেইখনত সিহঁত থাকিব । লোক-সংস্কৃতিৰ দিশৰ পৰা মাজুলী অতিকে চহকী ৷ অনবৰেত সত্ৰীয়া গীত-মাত, খোল-তাল, বাঁহীৰ সুৰৰ লগতে অদূৰৰ পৰা ভাহি অহা মিচিং গাভৰুৰ ঐনিতমৰ সুৰ আদিয়ে মাজুলীৰ জন-জীৱন মুখিৰত কৰি ৰাখে ৷ গধূলি অকণমান ওলাই গৈ সিহঁত সোনকালে আহি শুই থাকিল । দিনটো দীঘলীয়া যাত্ৰাৰ বাবে ভাগৰো যথেষ্ট লাগিছিল ।
পিছদিনা শালিকী পুৱাতে উঠি অঞ্জলী জয়ন্ত আৰু লগৰ কেইজনমান ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ ফালে আগবাঢ়িল । পুৱতিৰ চেঁচা বতাহ এজাকে চুই গল সিহঁতৰ দেহ , মন , প্ৰাণ সকলো । কুৱলিৰ ডাঠ আৱৰনে ঢাকি আছিল তেতিয়া আকাশৰ বুকু । লৌহিতৰ বুকুত যেন চপৰা চপৰে পৰি আছিল ৰাতিপুৱাৰ শুকুলা দলিচা । হিমবোৰে যেন চুমিছিল লোহিতৰ জলৰাশি । আঁতৰত যোৰ পাতি বহি ৰৈছিল যুৰীয়া হাঁহ কেইহাল মান । ধুনীয়া মনমোহা চাকৈ চকোৱা হাঁহবোৰ সঁচাকৈয়ে চকুত লগা । সংস্কৃতত ইয়াক ব্ৰাহ্মণি হাঁহ বুলিও কয়। এইবিধ হাঁহ প্ৰেমৰ প্ৰতিক বুলিও কোৱা হয় । নিশা মতা মাইকী দুয়োটা চৰাই আঁতৰে আঁতৰে থাকি কান্দে আৰু ৰাতিপুৱা দুয়ো লগ হৈ একেলগে থাকে । সূৰ্য্যক চাকৈ চকোৱাৰ বন্ধু বুলিও কোৱা হয় । ইহঁত কমলা-মুগা ৰঙৰ আৰু মুৰটো শেঁতা ৰঙৰ, পাখি দুখিলা বগা আৰু কলা ৰঙৰ হয় । দুটা একেলগে যোৰ বান্ধি থকা প্ৰায় দেখা যায় । এই হাঁহ কেইহালৰ প্ৰেম দেখিলে কোনো মানুহৰে অন্তৰত প্ৰেম নজগাকৈ নাথাকে । ইটোৰ বুকুত সিটোৱে মুৰ সুমুৱাই পাখিবোৰ খুচৰি দিয়ে । সেই দৃশ্য দেখি অঞ্জলী আৰু জয়ন্তৰ মনতো প্ৰেমৰ বুৰবুৰনি উঠিছিল । কিছু সময়ৰ পাছতে কুৱলিৰ আৱৰণ ফালি ৰবিৰ হেঙুলি ৰহণ লোহিতৰ বুকুত পৰিল আৰু জিলিকি উঠিল অলেখ হেঙুলি ঢৌৰ জিলিঙনি ।
নদীৰ কাষতে কাউৰীৰ এটা জাক আহি খাবলৈ ললে কোনোবাই এৰি যোৱা খাদ্যৰ অৱশিষ্ট । ৰ'দৰ কোমল স্পৰ্শত যেন এঙামুৰি দি সাৰ পাই উঠিছে ধৰাৰ প্ৰতিটো পদাৰ্থ । এজাক মাছমৰীয়া ব্যস্ত হলহি জাল মৰাত । লগত আহিল দুটামান নাঙঠ পাঙঠ লৰা । হাতত এডাল এডাল লেকেচি লৈ খেদি আহিল সিহঁতৰ মাক, আইতাক নাইবা সিহঁতৰ আপোন কোনোবা । পুহৰ সেই কলিজা কঁপোৱা জাৰত তেনেকৈ লৰাকেইটা উদঙে মুদঙে অহা দেখি জয়ন্ত আচৰিত হল । তেতিয়া অঞ্জলীয়ে খিলখিলাই হাঁহি কলে যে এইবোৰেই গাৱৰ জীৱন , শৈশৱৰ ধেমালি । কিমানদেৰী সিহঁত তাত ৰৈ থাকিব এনেদৰে ? এঘণ্টা / দুঘণ্টা নে উৰে জীৱন ! এই মুহূৰ্তত ৰৈ যাব যেন এই ক্ষণ । মিঠা মিঠা লগা এই সুন্দৰ ক্ষণ ।
সিহঁতৰ লগত অহা বন্ধুবৰ্গ কেতিয়াবাই গৈ বাঁহেৰে নিৰ্মিত সেই খেৰৰ চালৰ ঘৰবোৰত সোমালেগৈ । অঞ্জলী আৰু জয়ন্তক বিচাৰি ৰূপজ্যোতি বাইদেউ আৰু ৰঞ্জন সিহঁত থকা সেইখিনি ঠাই পালেগৈ । ৰূপজ্যোতি বাইদেৱে প্ৰশ্ন কৰিলে
: ইমান সময় তোমালোকে ইয়াত কি কৰি আছা ? ভাল কথা হোৱা নাই কথাবোৰ ।
সিহঁতৰ ভুল কি !
আগলৈ…………
দ্বাদশ খণ্ড
প্ৰেমাস্পাদৰ এটি কোমল স্পৰ্শই বুকুত শিহৰণৰ সৃষ্টি কৰে । অঞ্জলীৰ মন মগজুত এক বুজাব নোৱাৰা শিহৰণ জাগিল । অঞ্জলীৰ চকুৰ পানীবোৰ লুকাই থাকিল জয়ন্তৰ হাতৰ মুঠিত । লাহে লাহে গৈ সিহঁত বিশ্বৰ সকলোতকৈ ডাঙৰ নদী দ্বিপ মাজুলী পালেগৈ । ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পাৰৰে বেম্ব ক'টেজ এখনতে থকাৰ ব্যৱস্থা হল সকলোৰে । টুকুৰা টুকুৰি কেইটামান বাঁহৰ সৰু সৰু ঘৰ । এটা ঘৰত চাৰুজনকৈ থকাৰ ব্যৱস্থা হল । তিনিদিনৰ বাবে সেইখনত সিহঁত থাকিব । লোক-সংস্কৃতিৰ দিশৰ পৰা মাজুলী অতিকে চহকী ৷ অনবৰেত সত্ৰীয়া গীত-মাত, খোল-তাল, বাঁহীৰ সুৰৰ লগতে অদূৰৰ পৰা ভাহি অহা মিচিং গাভৰুৰ ঐনিতমৰ সুৰ আদিয়ে মাজুলীৰ জন-জীৱন মুখিৰত কৰি ৰাখে ৷ গধূলি অকণমান ওলাই গৈ সিহঁত সোনকালে আহি শুই থাকিল । দিনটো দীঘলীয়া যাত্ৰাৰ বাবে ভাগৰো যথেষ্ট লাগিছিল ।
পিছদিনা শালিকী পুৱাতে উঠি অঞ্জলী জয়ন্ত আৰু লগৰ কেইজনমান ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ ফালে আগবাঢ়িল । পুৱতিৰ চেঁচা বতাহ এজাকে চুই গল সিহঁতৰ দেহ , মন , প্ৰাণ সকলো । কুৱলিৰ ডাঠ আৱৰনে ঢাকি আছিল তেতিয়া আকাশৰ বুকু । লৌহিতৰ বুকুত যেন চপৰা চপৰে পৰি আছিল ৰাতিপুৱাৰ শুকুলা দলিচা । হিমবোৰে যেন চুমিছিল লোহিতৰ জলৰাশি । আঁতৰত যোৰ পাতি বহি ৰৈছিল যুৰীয়া হাঁহ কেইহাল মান । ধুনীয়া মনমোহা চাকৈ চকোৱা হাঁহবোৰ সঁচাকৈয়ে চকুত লগা । সংস্কৃতত ইয়াক ব্ৰাহ্মণি হাঁহ বুলিও কয়। এইবিধ হাঁহ প্ৰেমৰ প্ৰতিক বুলিও কোৱা হয় । নিশা মতা মাইকী দুয়োটা চৰাই আঁতৰে আঁতৰে থাকি কান্দে আৰু ৰাতিপুৱা দুয়ো লগ হৈ একেলগে থাকে । সূৰ্য্যক চাকৈ চকোৱাৰ বন্ধু বুলিও কোৱা হয় । ইহঁত কমলা-মুগা ৰঙৰ আৰু মুৰটো শেঁতা ৰঙৰ, পাখি দুখিলা বগা আৰু কলা ৰঙৰ হয় । দুটা একেলগে যোৰ বান্ধি থকা প্ৰায় দেখা যায় । এই হাঁহ কেইহালৰ প্ৰেম দেখিলে কোনো মানুহৰে অন্তৰত প্ৰেম নজগাকৈ নাথাকে । ইটোৰ বুকুত সিটোৱে মুৰ সুমুৱাই পাখিবোৰ খুচৰি দিয়ে । সেই দৃশ্য দেখি অঞ্জলী আৰু জয়ন্তৰ মনতো প্ৰেমৰ বুৰবুৰনি উঠিছিল । কিছু সময়ৰ পাছতে কুৱলিৰ আৱৰণ ফালি ৰবিৰ হেঙুলি ৰহণ লোহিতৰ বুকুত পৰিল আৰু জিলিকি উঠিল অলেখ হেঙুলি ঢৌৰ জিলিঙনি ।
নদীৰ কাষতে কাউৰীৰ এটা জাক আহি খাবলৈ ললে কোনোবাই এৰি যোৱা খাদ্যৰ অৱশিষ্ট । ৰ'দৰ কোমল স্পৰ্শত যেন এঙামুৰি দি সাৰ পাই উঠিছে ধৰাৰ প্ৰতিটো পদাৰ্থ । এজাক মাছমৰীয়া ব্যস্ত হলহি জাল মৰাত । লগত আহিল দুটামান নাঙঠ পাঙঠ লৰা । হাতত এডাল এডাল লেকেচি লৈ খেদি আহিল সিহঁতৰ মাক, আইতাক নাইবা সিহঁতৰ আপোন কোনোবা । পুহৰ সেই কলিজা কঁপোৱা জাৰত তেনেকৈ লৰাকেইটা উদঙে মুদঙে অহা দেখি জয়ন্ত আচৰিত হল । তেতিয়া অঞ্জলীয়ে খিলখিলাই হাঁহি কলে যে এইবোৰেই গাৱৰ জীৱন , শৈশৱৰ ধেমালি । কিমানদেৰী সিহঁত তাত ৰৈ থাকিব এনেদৰে ? এঘণ্টা / দুঘণ্টা নে উৰে জীৱন ! এই মুহূৰ্তত ৰৈ যাব যেন এই ক্ষণ । মিঠা মিঠা লগা এই সুন্দৰ ক্ষণ ।
সিহঁতৰ লগত অহা বন্ধুবৰ্গ কেতিয়াবাই গৈ বাঁহেৰে নিৰ্মিত সেই খেৰৰ চালৰ ঘৰবোৰত সোমালেগৈ । অঞ্জলী আৰু জয়ন্তক বিচাৰি ৰূপজ্যোতি বাইদেউ আৰু ৰঞ্জন সিহঁত থকা সেইখিনি ঠাই পালেগৈ । ৰূপজ্যোতি বাইদেৱে প্ৰশ্ন কৰিলে
: ইমান সময় তোমালোকে ইয়াত কি কৰি আছা ? ভাল কথা হোৱা নাই কথাবোৰ ।
সিহঁতৰ ভুল কি !
আগলৈ…………
No comments:
Post a Comment