আউসীৰ জোন

আউসীৰ জোন
ষষ্ঠ খণ্ড

   :তুমি হৰ্থাতে মোৰ ঘৰত ! আৰু আমাৰ ঘৰৰ ঠিকনাটো কেনেকৈ জানিলা ?
:তোমাক কলেজত নেদেখি চিন্তা হৈছিল । তোমাৰ লগৰ দুজনীক সুধি তোমাৰ ঠিকনা ললো । সিহতেই কলে যে তোমাৰ দেউতাৰ গা বেয়া । তেখেত এতিয়া কেনে আছে ?
:দেউতাৰ গা একেবাৰে বেয়া জয় । মই একেবাৰে ভাগি পৰিছো মাৰ অৱস্থা দেখি । দেউতাতকৈ মাক চাবলৈহে মোৰ বেয়া লাগিছে । চিন্তাত মানুহজনীৰ অৱস্থা বেয়া হৈ গৈছে । তুমি আহিলা ভালেই হল মই অকণমান সকাহ পাম ।
 
      অঞ্জলীৰ অজানিতে মনটো বেয়া লাগি গল । মাক দেউতাকে বৰ কষ্টৰে সিহতক ডাঙৰ দীঘল কৰিছে । দেউতাকে এখন ভেনচাৰ স্কুলত শিক্ষকৰ্তা কৰিছিল । স্কুলখন চৰকাৰী বহুত পলমকৈ হৈছিল । সেই সময়খিনিত মাকে মুগাৰ কাপোৰৰ ব্যৱসায় কৰিছিল , দেউতাকে স্কুলৰ লগতে গাহৰি পুহিছিল । এনেকৈয়ে সিহতক কোনো কষ্ট নোহোৱাকৈ ৰাখিছিল ।
      বায়েকজনী তেনেকুৱা হোৱাৰ বাবে সমস্ত দায়ীত্ব অঞ্জলীৰ ওপৰতেই । এতিয়া যদি দেউতাকৰ কিবা এটা হয় , মাক আৰু আকৰি বায়েকজনী কেনেকৈ থাকিব । তাই আৰু দুবছৰ আছেই কলেজ শেষ হবলৈ । জয়ন্তক লৈ গৈ সকলোৰে লগত চিনাকি কৰাই দিলেগৈ । জয়ন্ত সুদূৰ মৰিগাঁৱৰ পৰা গৈছে তাইৰ খবৰ লবলৈ । সঁচাকৈয়ে দুৰত্ব কেতিয়াও প্ৰেমৰ হেঙাৰ হব নোৱাৰে ।
    সকলোৰে অনুৰুধত সেইদিনা জয়ন্ত অঞ্জলী হঁতৰ ঘৰত থাকিল । পিছদিনা সি উভতিল । সি অঞ্জলীক কোনো চিন্তা নকৰিবলৈ কলে ।
: সকলো মুহূৰ্ততে মই তোমাৰ লগত আছো । এইটো ফোন লোৱা । চিম কাৰ্ড লগোৱা আছে । মোৰ নম্বৰ চেভ আছে কিবা অসুবিধা হলেই ফোন কৰিবা ।
সি তাইক এটা ফোন দিলে । তাই লবলৈ অমান্তি হৈছিল যদিও শেষত লবলৈ বাধ্য হল ।
      জয়ন্ত নিজৰ ঘৰলৈ ঘূৰি আহিল । তাৰ ঘৰত হুলস্থূল । জয়ন্তৰ লগৰ এটালৈ ফোন কৰি দেউতাকে জয়ন্ত অঞ্জলীৰ ঘৰলৈ যোৱা কথাটো গম পালে । ঘৰ গৰম হৈ আছে । দেউতাকে তাক কলে
: এটা বাহ্মণৰ লৰা হৈ এজনী মিচিং ছোৱালীৰ লগত তোৰ কিহৰ ইমান হলি-গলি । বংশৰ নাম ডুবাবলৈ আহিলি কুলাঙ্গাৰ ।
জয়ন্তই একো উত্তৰ নিদিলৈ ।সি নুশুনাৰ ভাও ধৰি ঘৰৰ পৰা উলাই গল ।
       :দেউতা আৰু নাই জয় । মোৰ কি হব এতিয়া । মই কি কৰিম ?
অঞ্জলীৰ ফোন ……………

আগলৈ………