আউসীৰ জোন

আউসীৰ জোন
সপ্তম খণ্ড
     অঞ্জলীৰ ঘৰৰপৰা জয়ন্ত অহাৰ তিনিদিনৰ পাছতে অঞ্জলীৰ দেউতাক ঢুকাল । অঞ্জলীৰ ফোন পাই জয়ন্তই কি কৰিম কি নকৰিম একো ধৰিব নোৱাৰিলে । সি ফোনতে তাইক সাহস দিলে ।
: তুমি ভাগি নপৰিবা অনু । এই সময়ত তুমিয়েই ধৈৰ্য্য ধৰিব লাগিব । তুমি যদি ভাগি পৰা ; মা , বাইদেউক কোনে চম্ভালিব । তুমি সাহসী ছোৱালী । সকলোকে তুমিয়েই সাহস দিব লাগিব । মই গৈ আছো সোনকালেই ।
: মই নোৱাৰিম জয় । মই নোৱাৰিম । মই সাহসী নহয় ।আজিৰ এই মুহূৰ্তত মই একেবাৰে সাহসী নহয় ।পৃথিৱীৰ একমাত্ৰ দুৰ্বল ছোৱালী এই মুহূৰ্তত ময়েই ।
   বেছি কথা নাপাতি অঞ্জলীয়ে ফোন ৰাখিলে । তাইৰ মনৰ অৱস্থা জয়ন্তই বুজি পালে । পিতৃৰ ছাঁ যেতিয়া মুৰৰ পৰা আঁতৰি যায় চাৰিওফালে অন্ধকাৰ হৈ পৰে । বেলি যেতিয়া ডুব যায় পৃথিৱীখন এন্ধাৰে গ্ৰাহ কৰে । এই মুহূৰ্তত অঞ্জলিকো শোকে , দুখে , বেদনাই একেলগে গ্ৰাহ কৰিছে ।  তাই অকলশৰীয়া ছোৱালীজনীয়ে মাকক চম্ভালিব নে বায়েকক বুজাব ।
       তিনি দিনমানৰ পিছত জয়ন্ত লগৰ দুটাৰ সৈতে অঞ্জলীৰ ঘৰলৈ গল । অঞ্জলীয়ে তাক দেখিয়েই দৌৰি আহি সাৱটি ধৰি উচুপি উঠিল । নিজকে শক্তিশালী বুলি দেখাই থকা অঞ্জলী আজি জয়ন্তৰ বুকুত কুৰুকি কুৰুকি সোমাই ফেকুৰি ফেকুৰি কান্দিছে । উটুৱাই দিছে বেদনাবোৰ দুচকুৰে । অশ্ৰু সঁচাকৈয়ে বৰ আচৰিত পদাৰ্থ ! অন্তৰৰ গভীৰতাত সোমাই থকা দুখ বেদনাবোৰ ধুৱাই নিয়ে ।
     আপোনজনৰ সান্নিধ্য সঁচাকৈয়ে বৰ ৰহস্যজনক । যি অঞ্জলীয়ে আজি এই মুহূৰ্তলৈকে নিজকে সাহসী বুলি প্ৰতিষ্ঠা কৰি আছিল , জয়ন্তৰ সান্নিধ্যই সকলো মিছা জাল ভাঙি দিলে । মনৰ শোকবোৰ ওলাই পৰিল ।
     মানুহৰ আগতেই অঞ্জলীয়ে জয়ন্তক তেনেকৈ বহুত পৰ সাৱটি ধৰি উচুপি থকাত গাঁৱৰ মানুহবোৰে বু-বু-বা-বা কথা পাতিবলৈ ধৰিলে । জয়ন্তই পৰিস্থিতি শান্ত কৰিবলৈয়ে তাইক বহুৱাই বুজনি দিয়াত লাগিল । তাই শান্ত হৈ ফেকুৰি ফেকুৰিয়েই
বহিল । জয়ন্ত আৰু লগৰ দুটা সেইদিনা সিহতৰ ঘৰত থাকি , পিছদিনা উভতিল ।
     অঞ্জলীৰ পৰীক্ষালৈও বেছি দিন নাই । মাজত মাত্ৰ দহ বাৰদিন বাকী । ঘৰখন অলপ শান্ত কৰি তাই পুনৰ মনত এসোপামান চিন্তাৰ টোপোলা লৈ কলেজলৈ আহিল । পঢ়াৰ লগত আজি এমাহমান কোনো সম্পৰ্ক নাইকিয়াৰ দৰেই হল । যেনেতেনে পৰীক্ষাটো দিছে তাই । ইফালে জয়ন্তৰ শেষৰ বছৰ কলেজত । তাৰো পৰীক্ষা আৰম্ভ হৈছে একেলগে । পৰীক্ষাৰ মাজত দুয়োটাই এবাৰো লগ নকৰিলে । ফোনত দুদিন এদিন কথা বতৰা হল । পৰীক্ষাকেইটা যেনেতেনে শেষ কৰি অঞ্জলী ঘৰলৈ উভতিল ।
ঘৰৰ অৱস্থা লাহে লাহে বেয়াৰ ফালে ঢাল খাইছে । পেঞ্চনৰ কামত ঘূৰিবলৈ মাকৰ আজৰি নাই । ঘৰত আকৰি ছোৱালীজনীক এৰি মাকজনী যাওঁ বুলিও যাব নোৱাৰে । অঞ্জলী কলেজৰ পৰা আহিয়েই , মাকৰ লগত অফিচিয়েল কামবোৰৰ বাবে দিনৰ দিনটো ইফালৰ পৰা সিফাললৈ অফিচে অফিচে তলৌ তলৌকে ভ্ৰমি ফুৰিলে । বহুদিনৰ অপেক্ষাৰ পাছত পেঞ্চনৰ কামটো হলগৈ ।
    এদিন অঞ্জলী আৰু মাক অফিচৰ কামতে সন্ধিয়া বহু দেৰীলৈকে বাহিৰত থাকিবলগা হল  ঘৰলৈ আহি বায়েকক বিচাৰি গোতেই ঘৰখন চালাথ কৰিও কোনো সুংসূত্ৰ পোৱা নাই । মাক আৰু অঞ্জলীয়ে বিচাৰি বিচাৰি অৱশেষত পাছফালৰ পুখুৰীত পৰি থকা বায়েকক পালেগৈ ।


আগলৈ ………